سفارش تبلیغ
صبا ویژن
منوی اصلی
مطالب پیشین
تدبر در قرآن
آیه قرآن
لینک دوستان
خبرنامه
 
آمار وبلاگ
  • کل بازدید: 1592924
  • بازدید امروز: 95
  • بازدید دیروز: 217
  • تعداد کل پست ها: 1279
  • ****
درباره
آرشیو مطالب
*

حدیث

*
لوگوی دوستان
دانشنامه سوره ها
سوره قرآن
کاربردی



نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید ( 861 )    

ســوره 12 : یوسـف ( مـکّــی ـ 111 آیه دارد ـ جزء دوازدهم ـ صفحه 235 )

  ( قسمــت چهــارم )

کلبـه ی احـزان

 

 

جزء دوازد هــم صفحــه 236 آیه 12 ) 

بسم الله الرحمن الرحیم  

أَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا یَرْتَعْ وَ یَلْعَبْ وَ إِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

 تفسیـــر لفظـــی :

 

فردا او را با ما بفرست تا [در چمن] بگردد و بازى کند

و ما به خوبى نگهبان او خواهیم بود


 تفسیر ادبی و عرفانی :  

ادامه مطلب از پست قبـــل ...

... نوشتــــــه انــــــد :

یعقوب (ع) از فراق فرزند دلبند صومعـــه ای بساخت ،

و چون در آن کلبــــــــه ی احــــــــزان داخل شد ،

به زاری بگریست ، چنان که جمله کنعانیان ،

از زن و مرد بر انـــــدوه او بگریستند !

آن گاه با زبان حســــرت گفت :

ای یوسفِ عـــزیــــز ؛

در خانه ی غم به انـــدوهِ فـراقِ تــــو می روم ،

و تا تو را نبینم نخنـــدم و شـــادی نکنم !

و چشم از گریستن بــــاز نــدارم :

 

مرا تا باشد این درد نهــــــانی

تو را جویم که درمانم تو دانی

 

این عجب نیست از یعقوب (ع) ، 

که از فــــراق فرزنــــد شکیبـــــائی نتواند ،

که فرزندان بر فــراق پدر و مادر صبــــر توانند کرد ،

اما پدر و مادر بر فراق فرزندان صبـــر نتوانند !

چون دوستی پـــدر و مــــادر به فرزنـــد ،

از روی شفقت و نــوازش است ،

و دوستی فرزند به والدین ،

از روی حشمت و ستـــایش است ،

مردم به هنــــگام سختـــی ،

حشمت بگذارند لیکن شفقت نگذارند ،

هرگز پدر که از پسر جفــــــا بیند او را دشمن نگردد ،

ولی پسر که از پــــدر جفـــــــا بیند او را دشمن شود !

یا بی مهــــــر و محبّــــت گـــــــردد !

زیرا این جا دوستی از حشمت و جاه است ،

و آن با زجــــــر و سختی و ملال ( آزردگی ) نمانَد ،

ولی آن جا دوستی از شفقت و مهـــــر و محبت است ،

و این با سختی و اندوه و کلال (خستگی) از میان برنخیزد !

 

یوسف گــــم گشتــــه بـــاز آید به کنعــان غم مخور

کلبه ی احـــــــــــزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غـــــــم دیده حالت به شوــــــد دل بــــد مکن

وین سر شوریده بــــــــاز آید به سامـــــان غم مخور

گــر بهـــــــــار عمــــــــر باشد بـــــــــاز بر تخـــت چمن

چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دَور گـــــردون گر دو روزی بر مــــــــــراد مـــــا نرفت

دایماً یک ســـــان نبــــــــاشد حـــال دوران غم مخور

هان مشو نومیـــــــد چون واقف نه‌ ای از سِــرّ غیب

باشد اندر پرده بازی‌ های پنهـــــــان غـــــــــم مخـور

ای دل ار سیل فنـــــــــا بنیـــــــــاد هستی برکَنَـــــد

چون تو را نوح است کشتیبان ، ز طوفان غم مخور

در بیابان گر به شـــوق کعبــــــــــه خواهی زد قدم

سرزنش‌هـــــا گر کند خــــــــــار مغیـــــلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناک است و مقصـد بس بعید

هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غــــــم مخور

حــــــال مـــــــا در فـــــرقت جانــــــــان و ابرام رقیب

جمله می‌داند خـــــــدای حـــــــال گــردان غم مخور

حافظا در کنـــــــــج فقــــــر و خلــــوت شب‌های تار

تا بُــوَد وردت دعــا و درس قـــــــرآن غـــــم مخـــور

 

ولی در جریان زندگی دختر عزیز و گرانقدر پیامبر ما (ص) ،

 حضرت فاطمه سلام الله علیها قضیه دگرگون است !

در تاریخ آمده است که :

حضرت فاطمه (س) نیز بعد از رحلت پدر بزرگوارشان و آزار و اذیت اطرافیان و غاصبان خلافت

کارشان گــــریـــــه بود ، هرگاه ایشان می گریستند همسایه ها نیز با ایشان می گریستند

و با گریستن همسایگان ، همه ی شهر مدینه می گریستند !

به طوری که کار مردم شده بود گـــــــریــــــــه !

به فاطمه (س) پیغام فرستادند که :

یا شب ها بگرید و روز ها آرام باشد ! و یا روزها بگرید و شب ها آرام باشد !

فاطمه (س) برای آرامش مردم به قبــــرستــــان بقیــــع رفتند

تا از مردم دور باشند و آنجا می گریستند !

گویند حضرت علی علیه السلام در بقیع سایه بانی از چوب و شاخه ی درختان ساختند

که بیت الاحزان نامیده شد ، تا فاطمــــه (س) در سایه آن از تابش آفتاب داغ در امــــان باشند !

ولی غاصبان و ستمگران ، آن سایه بان را نیــــز خراب کردند !!!

 

آن جا یعقوب (ع) در فــــراق فرزنـــــد در کلبــه احزان می گریست ،

و این جا فرزنــد در فراق پـــــدر در بیت الاحـــزان گریه می کرد !

آن جا یعقوب (ع) از فراق فرزند و گریستن بر او نابینا شد ،

و این جا فاطمـــــه (س) از شدت حُـــــزن و اندوه ،

چون شمعـــی سوخـــت و گداختـــه شد !

 

گُلــــزار جـــــان 

 

با که گویم غم دل جُز تو که غمخوار منی

همــــه عالــــم اگــــرم پُشت کنـــد یار منی

 

دل نبنــدم بـه کسی روی نیـــارم به دری 

تا تــــو رؤیــای منی ، تا تـــو مددکار منی 

راهیِ کوی تـــو ام قافله سالاری نیست 

غـــم نباشد که تو خود قافله سالار منی 

به چمـــن روی نیــــارم نـــروم در گُلـــزار 

تــــو چمـــن‌زار من استیّ و تو گُلزار منی 

درد منـــدم نه طبیبی نه پرستاری هست 

دلخوشم چون تو طبیب و تو پرستار منی

 

عاشقم سوختـه‌ام هیچ مددکاری نیست

تـــو مددکار منِ عاشــق و دلـــــدار منـی

 

[ دیوان امام خمینی (ره) ص 183 ]

 

دوران چهل ساله ی فراق یعقوب به سر آمد ،


و دوران هزارو دویست ساله ی فراق شیعیان به سر نیامد !


چــــــــــرا ؟

 

گفتــم که روی خوبت از من چـــــرا نهان است

گفتــا تو خود حجابی ورنه رخــــــم عیان است

گفتــم که از که پرسم جانــــــــــــا نشان کویت

گفتــا نشان چه پرسی آن کـوی بی نشان است

گفتــم مرا غـــم تـــــــو خوشتـر ز شــــــادمانی

گفتــا که در ره ما غــــــم نیــز شـادمانی است

گفتــم که سـوخت جانـــــــم از آتش نهــــــــانم

گفت آنکه سوخت او را کی ناله یا فغان است

گفتم فـــــــــراق تا کی گفتــــا که تا توهستی

گفتم نفس همین است گفتـا سخن همان است

گفتم که حاجتی هست گفتــــا بخـــــواه از ما

گفتــم غمــم بیفـــزا گفتــــا کــــه رایگان است

گفتم ز فیض بپذیــر این نیـــــــم جان که دارد

گفتا نگاه دارش غمخــــانه ی تــــــو جان ست

 



موضوع :


نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید ( 860   )                                                                              

ســوره 12 : یوسـف ( مـکّــی ـ 111 آیه دارد ـ جزء دوازدهم ـ صفحه 235 )  

  ( قسمــت سوّم )


دردِ فـــراق


سالروز بازگشت مقتدرانه ی امام امّت به وطن

و آغاز دهـــه ی مبارک فجـــــر انقلاب اسلامی را گرامی می داریم

 

بوی گل سوسن و یاسمن آید


عطر بهــاران کنون از وطن آید


جان ز تن رفتگان سوی تن آمد


رهبر محبوب مـــن از سفر آمد


دیو چو بیرون رود فرشته در آید


دیو چو بیرون رود فرشته در آید


بگذرد این روزگار،تلخ تر از تلخ


بار دگر روزگار چون شکـــر آید


چشم یزید زمان ز حدقه در آید


رهبـر محبوب مـن از سفــر آ
ید

 

جزء دوازد هــم صفحــه 236 ( آیات 8 و 12 ) 

بسم الله الرحمن الرحیم  

إِذْ قَالُواْ لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلَى أَبِینَا مِنَّا

وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّ أَبَانَا لَفِی ضَلاَلٍ مُّبِینٍ


 تفسیـــر لفظـــی :

 

هنگامى که [برادران او] گفتند یوسف و برادرش نزد پدرمان از ما که جمعى  نیرومند هستیم

دوست‏ داشتنى‏ ترند قطعا پدر ما در گمراهى آشکارى است

 

 تفسیر ادبی و عرفانی :  

 

برادران یوسف (ع) خواستند قاعده ی دولت یوسفی را منهدم کنند !

و سپـــــاه عصمت را در حق وی منهــــــزم گردانند !

و پرورده ی عنایت را به دستِ مکرِ خود بر خاک مذلت افکنند !

نتوانستند و با قضــــای رانده و حکمِ رفتــه برنیامدند !

هرگاه که نزد پدر آمدند ،

او را می دیدند نشستـــــه ،

و آن بهـــارِ شکفتــــه ( یوسف ) ،

و ماه دو هفته را پیش خویش نشانده ،

و فرشِ وصال در خیمه ی جمال او گسترده ،

ایشان چنان همی دیدند ؛

و از کینـــه و دشمنی و حسد بر خود همی پیچیدند ،

و گفتند : پدرِ ما ، یکــــی را به ده تَـــــن برگزیده ،

که از راه صـــــــواب دور است !

اکنـــــــــون تدبیــــــــر آن است که ؛

او را (یوسف را ) از چشم پدر دور بداریم !

که هرچـــــــــه چشــــــم نبینــــد دل نخواهــد ،

تا یکبارگی دل بر مـــــــــا نهــــــــد ، و با مـــا پردازد ،

و این را ندانستند که ؛

هرکه همه جوید ، از همه درمانَد !

چون اقبالِ یعقوب را همه برای خود خواستند به آن نرسیدند ،

و به جــــــای اقبــــــــال ، اِعــــــراض دیدند !

که فرمود : وَ تَوَلّی عَنهُم . 

آن گاه از سرِ کینـــه و حســــد ، 

و از روی تلبیس بر پــــدر باز شدند ،

و از مکـــــــــــر گفتند :

ای پدر ؛ این روشنائی چشم یعقوبی را فردا با ما بفرست ،

تا با ما بازی کند و مناظر طبیعت را تماشا نماید !


 

(12) أَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا یَرْتَعْ وَ یَلْعَبْ وَ إِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

فردا او را با ما بفرست تا [در چمن] بگردد و بازى کند

و ما به خوبى نگهبان او خواهیم بود


از پـــدر اجـــــازت یافتنــــــــد ،

نه به مــراد خود بلکه به مـــــراد یوسف که کودک بود ،

و صحبت گردش و تماشا و تنزیه و تفریح و بازی به گوش او رسید !

از پــــــــــدر درخواست کردند تا او را با ایشان بفرستد !

پدر از بهر دل یوسف دستـــــور (اجازه) داد ،

که ؛ دوستـــدار ، همه مرادِ محبوبِ خویش خواهد ،

و رنــــــج خــــود بر لـــــــذت وی بگزیند .

چون پـــــدر (یعقوب) دستــــــوری داد ؛

آن عزیزِ مکرّم را از کنــــار پدر به نـــــاز بیرون بردند ،

چون به صحـــــــــرا رسیـــــدنــــد ،

آن مهربانی و دلسوزی ظاهری تمـــام شد !

و دشمنی ها و کینه ها و حسد ها آشکار گردید !

آن بَـــدرِ شبـــانــــه را با کارد و تازیــــانــــــه ترساندند !

و آن عزیــــزِ پـــــــدر و محبــــوب داور را بسیــــــار آزردند !

و آن خورشیــــــــد تـــابـــــــان را در چـــــاه تاریـــک افکنـــــدند !

و بدین سان جگـــــر پــــــدر را به دردِ فــــراقِ پسر سوزاندند ،

و وی را به دردِ فــــراقِ طولانـــــی مبتـــــلا کردند !

یعقــــــــوب (ع) شب و روز آرام نگرفتی !

و دیگـــــــــر راحت نغنـــــودی !

 

همه شب مردمان در خواب ، من بیدار چون باشم ؟


غنوده هرکسی با یــــار ، من بی یـــار چون باشم ؟


محفــل رنــــدان 

 

آید آن روز که خاک سر کویش باشم

ترک جان کرده و آشفته رویش باشم

 

ساغـــر روح فـــــزا از کفِ لُطفش گیـــــرم

غافل از هر دو جهان بسته ی مویش باشم

سر نهم بَر قدمش بوسه زنان تا دَم مــرگ

مست تا صبـــح قیـــامت ز سبویش باشم

همچو پروانه بسوزم برِ شمعش همه عُمر

محـــو چون می زده در روی نکویش باشم

رسد آن روز که در محفل رنـدان سرمست

رازدار همـــه اســـــــــرار مگـــویش باشم

 

یوسفـــم گر نزند بر سَر بالینــــم سَر

همچو یعقوب دل آشفتة بویش باشم

 

[ دیوان امام خمینی (ره) ص 153 ]

 



موضوع :


نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید ( 859 )                                                                             

ســوره 12 : یوسـف ( مـکّــی ـ 111 آیه دارد ـ جزء دوازدهم ـ صفحه 235 )

  ( قسمــت دوّم )

قصّــه ی دردمنــدان

سالروز وفات کریمه ی اهل بیت ، حضرت فاطمه معصومه (س) ،

دختر عالی مقام حضرت امام موسی الکاظم (ع)

و خواهر گرانقدر حضرت ثامن الحجج

امام علی ابن موسی الرضا (ع)

و مهمان عزیز و ارجمند ایرانیان در خطه مقدسه قــــم

را به شما و همه ی ارادتمندان به خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام

تسلیت عرض می نمائیم

 

جزء دوازد هــم صفحــه 235 آیات 3 و4و6 ) 

بسم الله الرحمن الرحیم  

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَیْکَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَا أَوْحَیْنَا إِلَیْکَ  هَذَا الْقُرْآنَ

وَ إِن کُنتَ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الْغَافِلِینَ

 تفسیـــر لفظـــی :

 

ما نیکوترین سرگذشت را به موجب این قرآن که به تو وحى کردیم

بر تو حکایت مى ‏کنیم و تو قطعا پیش از آن از بى‏خبران بودى

 

 تفسیر ادبی و عرفانی :  

 

چه نیکـــو قصّـــــــه ای است قصّه ی یوسف ،

قصـــــه ی عاشــــق و معشــــوق ،

حدیــث فـــراق و وصــــــال ،

درد زده ای باشد تا قصــه ی دردمنــدان خوانـَـــــد ،

عاشقی باید که از دردِ عشق و سوزِ عاشقــان خبـــر دارد ،

و سوختـــه ای باید که ســوز حسرتیـــــان در وی اثر کند ،

غلام آن مشتـاقـــم که بر سر کوی دوست آتش حسرت افــزود ،

رشک بر چشمی برم که در فــــراقِ عشقِ جـانــــان اشکی فرو بارَد ،

جـــان و دل نثــــار دل شده ای کنـــــم که داستـــــان دل شــــدگان گوید :


در شهر ، دلم بدان گرایـــد صنما

کو ، قصه عشق تو سرآید صنما

 

آن روز که تخمِ دردِ عشق در دل های آشنایان پاشیدند ،

دل یعقوب نبی (ع) بر شاهـــــراه این حدیث بود ،

تا در بوتـــه ی ریاضـــت به اخــلاص بُــــرده ،

قابـــلِ تخـــــمِ دردِ عشـــــق گشتـــــه ،

چون آن تخم به زمین دل وی رسید ؛

آبِ نـــور ، آن را پـــــرورش داد ،

تا گُــلِ عهـــد بـــــرآمــــد ،

آن گاه جمال یوسفی از روی بهانه ،

قبلـــــه ی وی ساختنــــــد ،

و بشریت را به حبس خود راه نمودند ،

و این آواز برآوردنــــــــد که ؛

حلق یعقوب (ع) در حلقه ی دامِ ارادتِ یوسف آویختند !

 

(4) إِذْ قَالَ یُوسُفُ لِأَبِیهِ یَا أَبتِ إِنِّی رَأَیْتُ أَحَدَ عَشَرَ  کَوْکَبًا

وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَأَیْتُهُمْ لِی سَاجِدِینَ  

[یاد کن] زمانى را که یوسف به پدرش گفت اى پدر من [در خواب]

یازده ستاره را با خورشید و ماه دیدم دیدم [آنها] براى من سجده مى ‏کنند

 

گفته اند یازده ستـــــاره ، یازده برادران اند !

و هم چنان برادران یوسف را روشنائیِ پیغمبری بود ،

امّا غَــــدری که با بــــرادر کردنــد و حســـــد بر او بردنــد ،

نوعی از گنــــاهـــــان صغیـــره است که بر پیغمبــــــران روَد ،

و حکمت آن ؛ آن است ؛

تا عالمیـــان بداننـــد که بی عیب خـــــدا است ،

که یگانه و یکتــــــا است ،

و دیگـــــــــران همـــــه با عیب اند .


(6) کَذَلِکَ یَجْتَبِیکَ رَبُّکَ وَیُعَلِّمُکَ مِن تَأْوِیلِ الأَحَادِیثِوَ یُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکَ وَ عَلَى آلِ یَعْقُوبَ

کَمَا أَتَمَّهَاعَلَى أَبَوَیْکَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّکَعَلِیمٌ حَکِیمٌ

و این چنین پروردگارت تو را برمى‏ گزیند و از تعبیر خواب ها به تو مى آموزد

و نعمتش را بر تو و بر خاندان یعقوب تمام مى‏ کند همان گونه که قبلا بر پدران تو

ابراهیم و اسحاق تمام کرد در حقیقت پروردگار تو داناى حکیم است

 

هرکه را رقــــم سعــــــادت ازلی ،

در بدایت کار بر حواشیِ روزگار او کشیدند ؛

در نهایتِ آن ، نــور هدایت ، تحفـــه ی او گردانیــدند ،

و چشمــه های علـــم و حکمت ، در سینــه ی او گشودند ،

و نعمتِ دیــن و دنیــــــا بر او تمـــام کــــردنــــد ،

این است حـــــــال یوسف صدّیق ،

که خداوند ، او را علم و حکمت و مُلک و نبوّت داد ،

و او را حُسنِ جمـــــالِ بر کمـــــــــال داد .


گفتــــــــــه انــــــد :

چون یوسف (ع) در کوچــــه های مصـــــر برگذشتی ،

روشنـــــائــیِنـــورِ رویِ او ، بـــر دیـــــــــوارهـــا ؛

چنان تافتی که شعاع خورشید به زمین تابد !




موضوع :


نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید ( 845 ) 

                                                                            

ســوره 12 : یوسـف ( مـکّــی ـ 111 آیه دارد ـ جزء دوازدهم ـ صفحه 235 )  

 

    ( قسمــت اوّل ) 


رهـایــم مکـن


 

جزء دوازد هــم صفحــه 235 آیه 1 ) 

بسم الله الرحمن الرحیم  

الر تِلْکَ آیَاتُ الْکِتَابِ الْمُبِینِ


 تفسیـــر لفظـــی :

این آیت ها نامه ای است بیان کننده ی حق و باطل


 تفسیر ادبی و عرفانی :  

 

و اینک در سالروز ولادت امـــــام جـــــــوان ،

آن که بود محصور در خیــــل لشکریان ،

امامی دلســــــوز و مهـــــربــــان ،

پدر والامقام امام زمان (عج) ،

ضمن تبریک این روز عزیز

به شمــــا و تمـــــــــام شیعیــــان

و آرزوی سلامتی برای مولایمان ولیِّ زمان ،

و تبریک و تهنیت ویژه به این امام عزیز و مونس جان ،

و دعا برای نعجیل در ظهور موفور السرور قطب عالَم امکان ،

مظهـــر قــــــدرت یـــــزدان ، منجی بشر و امــــــام اِنس و جـــــــانّ ،

حضرت بقیـــــة الله الاعظم امــــام زمـــان عجل الله تعالی فرجه الشریف ،


رسیدیم به ســـــوره ی مبـــارکـــــه یوسف (ع) ،

ســـــوره ای بسیــــــــار پـــر رمــــــز و راز ،

سوره ی عاشقی و پاکـــــدامنــــی ،

سوره ی قــــداست و فراست ،

سوره ی عشق و مقاومت ،

***************************

نام خداونـدی است که زبان ها سزای وی جست و ندید ، 

وَهـــــــم ها فرا حجاب عـــــــزت رسید و ببرید ، 

گوش ها فرا حق وی رسید و نرسید ، 

صفت و قدر خویش برداشت تا هیـچ عزیـز به عـزّت او نرسد ،

و هیچ فهـم حد او درنیابد ، و هیچ دانا قـدر او ندانـد ، 

توان اوکس نتواند، به قدراوکس نرسد ،

قِدم را با حدوث چه مناسبت ؟ 

حـقِ باقی در رسـمِ فـانی چه پیوند؟


گـر حضـرت لطفش را اغـیـار به کارستی


عشــــاق جمــالـش را امیــد وصـالسـتی


ممکن شودی جستن گر روی طلب بودی


معـلــوم شدی آخـر گـر روی سـؤالستی

 

 

 

خــدایـــــــا ؛

نــور دیـده آشنـایـانی ،

روز دولت عارفانی ،

چراغ  دل مریـدانی

انس جان غریبانی ،

آسایش سینه محبانی ،

نهایت همـت قاصـدانی!


مهـربـانـــــا ؛

حاضر نفس واجدانی ،

سبب دهشت والهانی ،

نه به چیزی مانی که گویم چنانی ،

آنی که خود گفتی و چنانکه گفتی آنی،

جان های جوانمـردان را عیـانی

و از دیده ها امـروز نهانی.


اندر دل من  بدین عـیـانی کــه تــوئی


وز دیـده مـن بدیـن نهـانی کـه تــوئی


وصّـاف  تـو را  وصف  ندانـد  کـردن


تــو خود  به صفات خـود چنانی که توئی


( ا لـر ) : 

 

الف اشاره به الله ،

لام اشاره به لطیف ،

راء اشاره به رحیــم،

بنــام مـن که خـداونــد لطـیـف و رحیــم هستم.


چون شفا ای دلربا ازخستگی ودرد توست    


خسته را مرهم مساز و درد را درمان مکن 


الهـــــــی ؛

از پیــــش خطـــــر و از پس راهـــــــــم نیست ،

دستم گیـــــــــر که جز تــــو پناهم نیست ،

دستم گیر که دستاویزی جز تو ندارم ،

و عذرم بپذیر که پای گریزی ندارم ،


الهـــــــی ؛

خود را از همـــــــــه به تــــــو وابستـــــــــم ،

اگــــــر بداری تــــــو را پرستـــــــــم ،

و اگر نداری هم تـــو را پرستم ،

نومیدم مساز بگیر دستم ،


[ و من نمی گویــــــــم : دستـم را بگیــــــر ! ]


[ که ؛ گرفتـــــه ای ، رهـــایم مکــن ! ] 

 

همان گونه که یوسف (ع) را رهـــــا نکردی !

امّـــــا مــا کجـــا و یوسف کجــــا !

تفاوت از زمین تا آسمان !


گر همه رأی تو فنـای من است


کار من بر مـــراد رأی تــو است


شد دلــــم ذره وار در هــوست


دلـم این ذره در هوای تو است

 

 

میلاد با سعادت امام حسن ابن علی ٍ العسکری علیه السلام

 

بر شما دوستان و بر مولایمان امام مهدی (عج) مبـــارک



برای سلامتی و خشنودی امـــام و مقتــــدا و مولایمان


 قائـم آل محمّـــــد (ص)

 

و برای تعجیل در فـــرج مبــــارکشان

  

دو رکعت نماز مخصوص و یکصد صلوات

 




موضوع :


نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید ( 857 )                                      


ســوره 11 : هــود ( مـکّــی ـ 123 آیه دارد ـ جزء دوازدهم ـ صفحه 221)


    ( قسمــت سیـزدهــم )


گـوهـر فطـرتِ محمّـد(ص)


 

جزء دوازد هــم صفحــه 227 آیه 49 ) 

بسم الله الرحمن الرحیم

تِلْکَ مِنْ أَنبَاء الْغَیْبِ نُوحِیهَا إِلَیْکَ مَا کُنتَ تَعْلَمُهَا أَنتَ

وَ لاَ قَوْمُکَ مِن قَبْلِ هَذَا فَاصْبِــــــــرْ إِنَّ الْعَاقِبَـــــةَ لِلْمُتَّقِینَ


 تفسیـــر لفظـــی :

 

این از خبرهاى غیب است که آن را به تو وحى مى ‏کنیم پیش از این نه تو آن رامى‏ دانستى

و نه قوم تو ، پس شکیبا باش که فرجام [نیک] از آن تقواپیشگان است


 

  تفسیر ادبی و عرفانی :

 

 

این آیت اشارت است به جلال قــدر مصطفی(ص) و کمال عــزّت او ،

لطف ایـــزدی است که  گوهـــــر فطــــرت محمّـــــد(ص) را جلوه می کند ،

و می فرمایــــــــد :

ما قصه پیشینیان و آئین رفتگان و سرگذشت جهانیان ،

از قوم نوح و عاد و ثمود و امثال آن ها ،

همه را بر تو کشف کردیم ،

و مشکل های غـیبـی و نکـتـه های عـلمـی خـلــق را

به زبان تو بیان نمودیم ،

و از آن دو هدف داشتیــــم :

یکی اجلال قــدر تو را خواستیم ؛

و دیگری کمال امانت و دیانت تو را به خـلــق نمودیم ،

تا جهانیان بدانند که مفـتـی عالـم جبروت توئی!

و محل کشف اســـــــــرار ازل و ابــــد توئی،

آن اســــــــرار که با تو بگفتیم

و آن انــــــــــوار که به دل تو راه دادیم

به هیـــــچ کس ندادیم .

 

ای محمّــد ؛

ما جان تو را از خزینــــــه قـــــــدس برون ساختیم

و در صورتی شیرین و پیکــری نگارین بیرون دادیم ،

تا به زبان خوش ، واجبات شرع ما را

به بندگان شرح دهی

و قصه عالمیان و سرگذشت ایشان

از مبدأ کاینات تا مقطع حادثات بر ایشان خوانی ،

تا به برکت رسالت تو

خـلـقــی را از تاریکی بیگانگی

به روشنائی آشنائی رسانیم .


 

معـنـی و مقصود دوم ما از بیان سرگذشت ها

آنست که ما خواستیم با بیان این داستان ها،

آرامشی در دل تو آریم

و در آن سکـون افزائیم


 

تا بدانی که برادران تو

یعـنـی آن پیغمبران که درگذشتند ،

از قــوم خویش چه رنج ها کشیدند

و به عاقـبــت یاری ما چون دیدند !

سنت ما با تو همان است که صبـــــر کنی

که عاقـبــت با صابـــران و پرهـیــزکاران است،

هـیــچ منـــــــــال و انـــــــدوه مـدار ،

که هر گـُـل که در اینجا در دست تو بیشـتــر خــار نشاند ،

در قیامت بوی خـوش به دماغ تو خوشتــــر رساند .


پس این اهانت ها و جسارت های مستکبران عالَم

که همه خــــــــــار است و نیشتـــــــــر ،

نه تنها از قدر و منزلت وی نکاهد بلکه آن را نماید بیشتر !

 

( اَلّلهُمّ َصَلّ ِعَلی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّل فَرَجَهُم )




موضوع :


<      1   2   3   4   5      >
طول ناحیه در قالب بزرگتر از حد مجاز


* *